Het tentamen heb ik al gedaan, en heb ik ook gehaald. Het simulation game hebben we twee weken geleden afgesloten. 20 juni moet ik het essay inleveren (2000 woorden, drama drama.) Het spel was wel leuk om te doen. We werden ingedeeld in groepen: interest groups en politieke partijen uit het Europees Parlement. Ik zat in de European People's Party, de grootste partij van het Europees Parlement. Die partij levert ook de voorzitter en de rapporteur van het parlement. Ik ben gekozen tot voorzitter, heel cool! Met dit spel simuleerden we de besluitvorming in het Europees Parlement.
Ik vond het wel spannend, want dit vak is in het Engels. Mede daarom wilde ik graag voorzitter worden, want zo oefenen ik meteen mijn taal. Het onderwerp was Food Labeling; de etiketten op verpakkingen van producten. Interest groups moesten lobbyen om datgene wat zij belangrijk vonden, in de amendementen (voorstellen) te krijgen van politieke partijen. Bijvoorbeeld het land ver herkomst van producten, welke ingrediënten zet je op de verpakking en hoe geef je het aantal calorieën enz. aan?
Het doel van de rapporteur was: een pakketje samenstellen met amendementen waar iedere politieke partij voor stemt. Mocht een partij een dusdanig probleem hebben met een of meerdere amendementen, dan stem je per amendement. Verder konden politieke partijen hun eigen amendementen inbrengen, mits niet tegenstrijdig met eerder aangenomen amendementen, en daarover werd ook gestemd. Het klinkt simpel, maar dat is het totaal niet. Liberale, socialistische, groene, linkse, rechtse en centrale/midden partijen moeten tot een compromis komen, en dat gaat allemaal niet zo soepel.
De rapporteurs onderhandelen met elkaar om tot een compromis te komen en om grenzen aan te geven. Het lastige van mijn taak als voorzitter was dat je moet denken voor het belang van het hele parlement, maar intussen ook deel uitmaakt van een partij met een eigen mening. Verder moest ik alle vergaderingen, zowel klein als groot, leiden. Ik heb gemerkt dat ik dat proces leuker vond, het leiden en conflicten oplossen, dan dat ik samen met mijn partij een bepaald doel wilde halen.
Het is ook grappig om te zien hoe dit proces verloopt. Uiteraard gaat het niet zoals in 'real life'. Mensen hebben hun eigen mening en sommigen hadden toch wel veel moeite om de koers van hun partij te varen. Een rechtse, liberale partij vertoonde toch wel heel veel linkse, socialistische trekjes. Dit maakte het spel lastig, maar ook interessant. Partijen die normaal bondgenoten zijn, werkten nu niet samen en partijen die normaal echt niet samenwerken, zochten elkaar juist op.
Mijn partij is van af het begin gaan onderhandelen en lobbyen. Andere partijen bleven hierin steken. Die dachten dat het wel los zou lopen. Opvallend is dat de interest groups totaal niet gelobbyd hebben. Er is een keer een georganiseerde lobby meeting geweest, maar verder hebben de interest groups niets gedaan. Zonde, want zo hebben de uitslag maar heel matig kunnen beïnvloeden. Een groep is nog steeds boos omdat er voor een bepaald onderwerp is gekozen, maar eigenlijk moeten ze boos zijn op zichzelf: ze hebben gefaald en dat is echt hun eigen schuld.
Mijn partij heeft het goed gedaan. We hebben compromissen gesloten en nagenoeg een 100% score gehaald met wat we wilden. We hebben een pakket samengesteld waar alle politieke partijen positief voor hebben gestemd. Ik kan dus wel stellen, dat ik dit simulation game met waarschijnlijk een vrij hoog cijfer heb afgerond. Prettig!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten