Samenwerken... is leuk?

Het is prettig om te weten dat je op mensen kunt bouwen. Als je met een opleiding begint en in een klas terecht komt waar je (bijna) niemand kent, zit je vaak met dit dilemma. Wie is er aardig en wie minder? Wie werkt er hard en wie niet? Eigenlijk maak je de selectie: aan wie heb ik wat en aan wie niet? Op wie kan ik bouwen?

Dit dilemma dient zich ook weer aan in het tweede schooljaar. Klassen worden gecombineerd en je ziet nieuwe gezichten. Om risico's te vermijden werk je samen met mensen waarmee je eerder in de klas hebt gezeten. Dat gaat prettig, maar daardoor blijf je in dezelfde 'rol' als altijd. Je hebt een band met je klasgenoten en iedereen schikt zich in een bepaalde rol. Veilig, maar niet uitdagend.

Ik had goed nagedacht over het feit dat ik 3 vakken zou laten vallen (zie mijn vorige blog.) Vandaag vertelde ik dat aan een groepsgenoot waarmee ik nog nooit eerder heb samengewerkt. En tot mijn verbazing reageerde hij heel anders dan verwacht. Hij relativeerde en benoemde de werkzaamheden voor de vakken. Daarbij bood hij aan mij bij een ander vak in de groep te nemen, dan mocht ik meeliften. Minimale inspanning, maximaal resultaat.

Ik gaf aan me hier niet prettig bij te voelen. Ik houd immers totaal niet van meelifters en zo maak ik mijn probleem tot het probleem van iemand anders. Hij gaf aan mij te begrijpen, maar zei dat ik een harde werker ben en ook weleens wat minder mag doen. Eigenlijk kwam het erop neer dat ik hartstikke gek zou zijn als ik zijn aanbod niet aannam.

Dus, dat ga ik maar doen, want hij heeft gelijk. Ik ben blij met zo'n persoon in de klas. We zijn toevallig bij elkaar in de groep gezet, maar wie weet pakt dat heel goed uit. Dat geeft een goed gevoel.

Wat te doen..?

Als het allemaal niet gaat zoals het hoort? Maanden geleden heb ik geblogd over mijn transformatie tot lijstje-meisje. Het lijstje is uitgebreid tot een doelenplan dat verder reikt dan alleen school. De doelen zijn gekoppeld aan mijn leeftijd. Het einddoel is het doen en behalen van een masteropleiding. (Niet dat ik al deze doelen heb uitgeschreven hoor, die zitten gewoon in m'n hoofd. Anders gaat het echt te ver!)

Dit schooljaar begon voor mij fantastisch. In augustus ben ik studentredacteur geworden van het hogeschoolmagazine H/Link. Daarnaast ben ik in september gestart bij RTV West. Ik heb letterlijk gedacht: dit schooljaar wordt geweldig, kan het nog beter worden?

Ik heb me voorgenomen om dat nooit meer te denken. Want nog geen week later kreeg ik het slechtste nieuws dat ik ooit heb gekregen: mijn moeder is ernstig ziek. Gelukkig zijn we er op tijd bij, maar dat betekent niet dat het met een sisser afloopt. Ze is inmiddels 2x geopereerd. De tweede keer is net achter de rug en was erg zwaar. Morgen komt ze thuis na 14 dagen in het ziekenhuis gelegen te hebben.

Je snapt: dit kwam niet in mijn lijstje voor. En het schopt ook alles in de war. Voor iemand die alles rationeel probeert te benaderen, ben ik de laatste tijd verdomd emotioneel. Maar het doet ook iets anders met me: school is niet meer prioriteit nummer 1. Dat vind ik moeilijk, want hoewel ik het heel normaal vind en ik me ook geen andere reactie voor kan stellen, voelt het toch als falen. Raar hè?

Vorige week had ik mijn eerste SLB-gesprek van dit jaar. Ik gaf mijn gebrek aan motivatie aan. Mijn SLB'er vond het heel normaal. Ik heb mijn propedeuse gehaald waardoor ik niet bepaalde vakken nog moet halen om überhaupt op de opleiding te mogen blijven. Ik kan me beter focussen op enkele vakken zodat ik ze goed afrond dan dat ik alle vakken probeer te volgen en me dat niet lukt. Wat maakt het uit dat ik een half jaar of een jaar later afstudeer?

Ik probeer uit alles te leren. En misschien leer ik door de ziekte van mijn moeder beter te relativeren. Want hoe cliché ook: vrienden en familie, dat is waar het om draait.